Swoboda świadczenia usług
Nasz Biznes nr 10, grudzień 2004
Przedstawiona sytuacja (w której notabene nie chodzi o swobodę świadczenia usług) posłuży za przykład w celu wskazania różnicy pomiędzy swobodą świadczenia usług obowiązującą w UE a swobodą przedsiębiorczości. Zgodnie z art. 50 TWE usługą jest bowiem świadczenie, które z reguły dokonywane jest za odpłatą, lecz nie podlegające przepisom o swobodnym przepływie osób, towarów i kapitału. Usługi obejmują w szczególności działalność o charakterze przemysłowym, handlowym, rzemieślniczym lub wolnego zawodu. Definicja usługi oznacza, że siedziba wykonawcy pozostaje w jego kraju ojczystym, działalność w państwie przyjmującym odbywa się po raz pierwszy, jest ograniczona czasowo i nie będzie miała wymiaru regularnego. Świadczący usługę może, w celu spełnienia świadczenia, wykonywać przejściowo działalność w państwie świadczenia na tych samych warunkach, jakie państwo to nakłada na własnych obywateli. Należy zaznaczyć, że swoboda przepływu usług w dziedzinie transportu podlega odrębnym przepisom traktatowym, a liberalizacja usług bankowych i ubezpieczeniowych związanych z przepływem kapitału jest realizowana w zgodzie z liberalizacją przepływu kapitału. Swoboda przedsiębiorczości obejmuje natomiast podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu art. 48 akapit drugi TWE, na warunkach określonych przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego dla własnych obywateli. Cechą charakterystyczną takiej działalności jest jej regularność czy powtarzalność w dłuższym okresie czasu. Odróżnienie tych dwóch pojęć ma niebagatelne znaczenie w stosunku do okresów przejściowych na swobodne świadczenie usług zastrzeżonych przez niektóre Państwa Członkowskie co do określonych sektorów działalności gospodarczej. Ma również wpływ na sytuację pracowników - przedsiębiorca świadczący usługę w innym Państwie Członkowskim UE posługuje się pracownikami delegowanymi w myśl Dyrektywy 96/71/WE. Podstawowe zasady odnoszące się pracowników delegowanych, to przede wszystkim fakt, że umowa o pracę jest regulowana (głównie) przez prawo państwa "wysyłającego", a prawo państwa "przyjmującego" może jedynie regulować podstawowe standardy prawa pracy, jak na przykład płaca minimalna, godziny pracy, dni wolne, zatrudnienie młodocianych, itp., które wymienione są we wspomnianej dyrektywie.
Opracował:
Michał Sonnak
Euro Info Centre PL 414
przy Toruńskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A.
Więcej informacji
Wyślij email do EIC PL 414